کسی نیست...
کسی نیست بیا زندگی را بدزدیم...
آنوقت میان دو دیدار قسمت کنیم...
بیا با هم از حالت سنگ چیری بفهمیم...
بیا زودتر چیزها را ببینیم...
ببین..عقربکهای فواره در صفحه ی ساعت...
زمان را به گرمی بدل می کنند...
بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشیم...
بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را...
مرا گرم کن...
بیا فکر کنیم ... فکرکنیم کسی اطرافمان نیست بیا فکر کنیم تنهاییم ...
بیا فکر کنیم احساسمان گفتنی نباشد ... فکرکنیم لبخندهایمان تصنعی و
کش دار باشد ...بیا فکر کنیم بغض داریم ...خسته ایم ...فکرکنیم دنیا
کوچک شده مارا در خود می فشارد ...چه میکنی؟ ...چه میکنی
وقتی دستانت خالیست وقتی دلت پر است از سطرهای خالی چه
میکنی وقتی با هر حرفی بغضت طنابی به گلویت می اندازد و
می فشارد ؟... برایت چنین لحظاتی بی شک بوده ...
بازمی گردم به یک کلام آشنا " آنان که به خدا و رسولش ایمان
دارند و آخرت را می پزیرند نه ترسی بر آنان است و نه اندوهگین
می شوند " پس چرا اندوهگینم ؟؟؟
به ایمان خود شک می کنم ... بیایید دوباره ایمانی تازه بیاوریم ایمانی
خالی از ترس و اندوه ...آیا من ایمان آورده ام ؟؟
شما بگویید ؟؟ ایمان دارید یا اسلام !!کدام یک ؟؟؟
معشوق من آنچنان لطیف است که خود را به قید بودن نیالود که اگر
می آلود اکنون نه معشوق من بود (دکتر علی شریعتی )
روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت فرشتگان سراغش را از
خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت : می آید
من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنوم و یگانه قلبی ام که
دردهایش را در آن نگاه می دارد و سرانجام گنجشک روی شاخه ای
از درخت نشست فرشتگان چشم به لبهایش دوختند گنجشک هیچ نگفت
و خدا لب به سخن گشود "با من بگو هر آنچه سنگینی سینه ی توست "
گنجشک گفت : خانه ی کوچکی داشتم که آرامگاه خستگی هایم بود
و سرپناه بی کسی ها تو همان را از من گرفتی این طوفان بی موقع چه
بود؟ چه می خواستی از لانه ی محقرم کجای دنیا را گرفته بود ؟ و
سنگینی بغضی راه را بر کلامش بست .سکوتی در عرش تنین انداز
شد فرشتگان سر به زیر انداختند .خدا گفت : ماری در راه لانه ات
بود خواب بودی باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند آنگاه تو از کمین
مار پر گشودی ...گنجشک در خدایی خدا مانده بود . خدا گفت : و چه
بسیار بلاها که به واسطه ی محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به
دشمنی ام برخاستی ... اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود ناگاه
چیزی در درونش فرو ریخت ...
و نظر شما راجع به این داستان ؟!...
انتظار سبز :
همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی
چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی
به کسی جمال خود را ننموده و ببینم
همه جا به هر زبانی ز تو هست گفتگویی
همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جویی
چه شود که از ترحم دمی ای صحاب رحمت
منه خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلویی...
