باهمه ي لحن خوش آواييم

در به در كوچه ي تنهاييم

اي دو سه تا كوچه ز ما دور تر

نغمه ي تو از همه پر شور تر

كاش كه اين فاصله را كم كني

محنت اين قافله را كم كني

كاش كه همسايه ي ما مي شدي

مايه ي آسايه ي ما مي شدي

هر كه به ديدار تو نائل شود

يك شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشي دست داد

سينه ي ما را عطشي دست داد

نام تو بردم لبم  آتش گرفت

شعله به دامان سياوش گرفت

نام تو آرامه ي جان من است

نامه ي تو خط امان من است

اي نگهت خواستگه آفتاب

بر من ظلمت زده يك شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم

تا بتوانم به رخت بنگرم

اي نفست يار ومدد كار ما

كي و كجا وعده ي ديدار ما؟

 دل مستمنداي جان به لبت نياز دارد

به هواي ديدن توهوس حجاز دارد

به مكه آمدم اي عشق تا تو را بينم

تويي كه نقطه ي عطفي به اوج آيينم

كدام گوشه ي مشعر كدام كنج منا

به شوق وصل تو به انتظار بنشينم

روا نباد كه بر بنده ات نظر نكني

روا نباد كه ارباب جز تو بگزينم

چو رو كني به رهت درد و رنج نشناسي

ز لطف تو دست از ترنج نشناسي

اون آقايي كه شبا رد مي شد

از كوچه ما كيسه به دوش كو؟

رد پاي پر خراش وپر خروش كو؟

اون آقاي خرقه پوش كو؟

كجاست اون آقا با پينه هاي دستاش

مرهم دلاي ما بود

نفس سبز نگاهش

هميشه حلال مشكلاي ما بود

مي شه يك بار ديگه سر بزنه به خونه ي ما

بگيره نشوني از غربت بي نشونه ي ما

موهاي آقا سفيده

 جوونا كيسه رو از آقا بگيريد

جوونا آقا بشين

زنده كنين رسم جوونمردي رو امشب

يتيما منتظرن

 زنده كنين شيوه ي شبگردي رو امشب

يتيما پشت درهاي خونشون منتظر آقا نشستن

گوش به زنگ تق تق يه جفت صداي پا نشستن

اي زليخا دست از دامان يوسف باز كش

تا صبا پيراهنش را سوي كنعان آورد

ببوسم خاك پاك جمكران را

تجلي خانه ي پيغمبران را

خبر آمد خبري در راه است

سرخوش آن دل كه از آن آگاه است

شايد اين جمعه بيايد شايد

پرده از چهره گشايد شايد!!!